Fundusz Emerytalny

Zbrodnia

admin — Thu, 24 Sep 2009 19:55:39 +0000

Ponieważ sprawcą zbrodni może być ktoś z mieszkańców osady — znowu odezwał się sierżant — zakazuję wam mówić komukolwiek o prawdziwej przyczynie zgonu, niech wszyscy sądzą, że Ley po prostu zamarzł. Przestrzegaliśmy tego zakazu i przez pewien czas przed pogrzebem i przez długi czas po pogrzebie wszyscy cywilni mieszkańcy Zagubionego Tropu rozmawiali tylko o tym, jak lekki mróz może wykończyć człowieka nie chronionego odpowiednio grubą odzieżą. Spisaliśmy protokół i wysłali go poprzez pocztę w Garrick do centrali w Reginie. Wkrótce nadeszło potwierdzenie odbioru z bardzo niemądrym (moim zdaniem) zakończeniem. Mianowicie zapytywano sierżanta Darnleya, czy jest pewien, znaleziony nieboszczyk to istotnie poszukiwany Allan Ley. Doprawdy, zupełnie idiotyczne pytanie! W wysłanym przez nas raporcie bardzo dokładnie opisane zostały cechy fizyczne zmarłego, ba, nawet zmierzyliśmy jego wzrost, a już i opis „oślego ucha” powinien był przekonać kogoś tam w centrali, że o pomyłce mowy nie ma. Sądziliśmy, że centrala (tak pełna wątpliwości!) przyśle mmiii oficera celem zbadania sprawy na miejscu, co proponował sierżant, ale propozycja widać została zlekceważona lub po prostu zapomniana.

Allan Ley

admin — Thu, 24 Sep 2009 19:55:18 +0000

Może Ley miał przy sobie pieniądze? — usiłowałem zgadnąć. — Umiesz rozumować logicznie, Owen, dlatego zastanów się chwilkę: czy mając pieniądze w kieszeni wędrowałbyś na północ, czy raczej usiłowałbyś przedostać się na wschód, tym bardziej że można by wówczas skorzystać z różnych środków komunikacji. Czy mając pieniądze nie postarałbyś się o kupno nowej odzieży i obuwia? Czy mając odpowiednie środki nie próbowałbyś schronić się w murach dużego miasta. by przeczekać zimę, a później uciec do Stanów? Zmuszony byłem przyznać, że tak właśnie bym postąpił. — Więc kto i po co zabił Leya? — zniecierpliwił się Dick. — Spokojnie, Dick, spokojnie. Takie pytania do niczego nie prowadzą. Na nas spoczywa obowiązek wykrycia sprawcy. Być może uciekł i nigdy go nie ujrzymy, być może jest jednym z mieszkańców Zagubionego Tropu, być może krąży, po okolicznych lasach. To wszystko są tylko przypuszczenia, do naszych obowiązków należy wykazać, które z nich okaże się prawdą. Pomyślałem, że czeka nas spory wysiłek, i to w najpaskudniejszej porze roku. Pomyślałem również, że zamiast czterech policjantów do takiej akcji poszukiwawczej przydałoby się czterdziestu.

Śnieżna ślepota

admin — Thu, 24 Sep 2009 19:54:53 +0000

Zbyt wielkie dziś słońce, można oślepnąć. Jeszcze w Reginie słyszałem o „śnieżnej ślepocie” i bolesnych skutkach wpatrywania się w iskrzącą od słońca biel. Kiedy wędrowiec ślepnął na kilka lub kilkanaście godzin, towarzyszył dotkliwy ból oczu. Jeśli wędrował samotnie, koniec mógł być tragiczny. Dlatego właśnie wyposażono policjantów w okulary z ciemnego szkła. Dziś jednak takich okularów nie zabraliśmy. godnie z radą, zamiast na pole, spoglądałem w mroczną lasu. Spoglądałem bliżej, spoglądałem dalej i nagle zrobiło mi się, że obok wykrotu powalonego leśnego olbrzyma uleje ruda, a może nawet rudoczerwona plama. Patrz — powiedziałem — coś tam leży, wygląda na padłego lisa lub sarnę…Rzeczywiście… Pójdziemy sprawdzić. Zdjęliśmy rakiety, które w gąszczu leśnym stawały się bezużyteczne. Droga nie wiodła daleko. Im bliżej znajdowaliśmy się celu, tym bardziej upewniałem się. że to ani lis, ani sarna, l co, u licha?! Jeszcze dziesięć kroków, jeszcze pięć. Poprzez splątane poszycie. Ponsonby ukląkł i pociągnął za skraj rudoczerwonej derki. Najpierw ukazała się futrzana czapeczka, później twarz człowieka. Wielkie nieba!

Nadciąga zima

admin — Thu, 24 Sep 2009 19:54:34 +0000

I nie mylił się. Nadciągała stopniowo zima. Słupki, w termometrach kurczyły się dzień po dniu i noc po nocy. Śniegi przykrywał pola coraz grubszą warstwą, co dla sierżanta stało się nową okazją do dalszego ćwiczenia nas w marszach z rakietami. Teraz już nie padałem na nos. lecz do wprawy, z jaką poruszał się Ponsonby lub Darnley. daleko mi było. Te ćwiczenia przypadkowo pozwoliły dokonać nam odkrycia, które na długie tygodnie stało się tematem rozmów wszystkich mieszkańców Zagubionego Tropu. Tamtego dnia temperatura obniżyła się do czternastu stopni, chociaż słońce świeciło na bezchmurnym niebie. Ponsonby zabrał mnie na patrol. Przypięliśmy rakiety t najpierw pomaszerowaliśmy wzdłuż koryta skutej lodem rzeki Torach, a później prościutko w stronę ciemnej linii lasu. Nieźle dawałem sobie radę, prawidłowo udeptując śnieg. Mimo to na samym skraju boru złapała mnie zadyszka. Mój towarzysz musiał zauważyć te objawy zmęczenia, bo powiedział: Postoimy tu chwilkę. Oddychaj głęboko, Owen, i nie patrz stale na śnieg.

Niskie temperatury

admin — Thu, 24 Sep 2009 19:54:12 +0000

Nauka chodzenia trwała, z przerwami na inne roboty, przez wiele, wiele dni. Poczęliśmy (Dick i ja) dawać sobie wreszcie radę z tym trudnym dla nas sposobem pokonywania przestrzeni. Ponieważ warstwa śniegu nie była gruba i sierżant ugodził się, abyśmy na piesze patrole nie zabierali rakiet. /byt absorbowały naszą uwagę. Dni były pochmurne, termometr wskazywał zaledwie 28 stopni, nie odczuwaliśmy więc żadnych przykrych skutków niskich temperatur. Gdzież ten trzaskający mróz, którymi straszył nas w Reginie Jerry Potts. ucząc sposobów zapobiegających odmrożeniom i zamarznięciu. Pamiętam, jak przestrzegał: „Przy temperaturze minus 50 stopni nie wyruszajcie w teren samotnie, chyba że do domu sąsiada, nie dalej niż kilka jardów!” Powiedziałem o tym Ponsonby’emu. - Poczekaj, poczekaj. Przyjdzie kolej na mrozy, niech j tylko niebo ociupinkę się przetrze, a nadleci wiatr północno–zachodni. Wtedy temperatura w ciągu jednej nocy spadnie i o dwadzieścia stopni. Jak myślisz, po co dano nam futrzanej szuby? Przecież nie po to, aby je żarły mole.

Rakiety śnieżne

admin — Thu, 24 Sep 2009 19:53:49 +0000

Uważaliśmy, a jakże! Po czym przywiązano mi do butów rakiety. Raczej — ja zostałem do nich przywiązany, jak się natychmiast okazało. Zapragnąłem chwacko pomaszerować przez białą płaszczyznę. Wszystko mnie popychało do takiego marszu, lecz. nogi odmówiły posłuszeństwa. Runąłem. A podnieść się, mając rakiety przypięte, to nie lada sztuka! Runąłem po raz drugi. Dopiero Ponsonby pomógł mi wstać. Poczułem wstyd, że jestem aż takim niedołęgą, lecz i Dick po jednym niezdarnym kroku zwalił się w śnieg. — Nie martwcie się, chłopcy — pocieszył nas sierżant. — ja podobnie zaczynałem. No, jazda, do roboty! Wydało mi się, że tym razem złapałem rytm. Lewa noga do góry. prawa noga do góry. raz dwa, raz dwa… Pot rosi czoło. Wydłuża się równa ścieżka owalnych odcisków. I nagle lewa rakieta zawadza o prawą. Tracę równowagę i ryję nosem w Śnieg, dobrze, że miękki. W ciągu pierwszej godziny nauki przydarzyło mi się to kilka razy. Dickowi również. Nazajutrz takich upadków było mniej, a trzeciego dnia przeszedłem chyba z pół mili, co prawda bardzo wolno, ale to już spory sukces! Byłem mokry od potu, gdy wreszcie sierżant pozwolił zdjąć rakiety.

Obcy człowiek

admin — Thu, 24 Sep 2009 19:53:27 +0000

Kolejne dni utwierdziły mnie w przekonaniu, że obcy człowiek nie zawitał w te okolice. Nie otrzymaliśmy na ten temat informacji ani ze strony stałych mieszkańców Zagubionego Tropu, ani od właścicieli dalej leżących farm, ani od interesantów faktorii. Nie wiedział nic na ten temat nasz pocztmistrz, regularnie odwiedzający Garrick, tyle że teraz z nabitym remingtonem pod ręką. Grizzly również nie dawał o sobie znaku życia. Być może wywędrował hen, daleko. Być może znalazł sobie gawrę na zimowy sen. Którejś nocy spadł pierwszy śnieg, co Darnley natychmiast wykorzystał (zaiste nie brakło mu pomysłów), by nauczyć nas chodzenia na rakietach śnieżnych. Sam potrafił to doskonale, Ponsonby również. Ja nie miałem żadnej wprawy, a mój młodszy kolega (miał na imię Dick, nazwiska nie pamiętam) rakiety oglądał po raz pierwszy w życiu. Rakiety, jak wiadomo, biali przejęli od północnych plemion Indian i od Eskimosów. Urządzenie bardzo proste: drewniane i okrągłe lub owalne obręcze przeplatane sznurem, przymocowane rzemieniami do nóg. Dzięki takiej powierzchni nie pozwalają idącemu zapadać się w śnieg.

List gończy

admin — Thu, 24 Sep 2009 19:52:59 +0000

List gończy ostał dokładnie przepisany w kilku kopiach i rozlepiony w najbardziej widocznych miejscach: na ścianach i płotach zabudowań osady. Bardzo przejąłem się tym listem i przy patrolowaniu okolicy wytrzeszczałem oczy na każdy ślad przypominający odbicie ludzkiej stopy. Lecz po kilkunastu dniach moja czujność osłabła i prawie że zapomniałem o wydarzeniu. Gerard Ponsonby, najbardziej z nas doświadczony, podczas wieczornych rozmów powiedział, że jest mało prawdopodobne, aby Ley skierował się na północ. — Cóż z tego, że to dawny traper? Przecież nie miał broni, a poza tym każda nowa twarz w tych stronach zwraca uwagę. Zbliża się zima, Ley nie posiada ciepłej odzieży. Moim zdaniem powędrował na wschód, żeby się zgubić wśród mieszkańców któregoś z wielkich miast. Na pewno ma tam znajomków, którzy mu pomogą. Darnley i Ponsonby pokazali nam, jak się w tym chodzi. Nogi trzeba podnosić wysoko, w zależności od tego, jak gruba jest warstwa śniegu. — Ot tak. ot tak. Uważajcie — pouczali nas na przemian sierżant i konstabl.

Dawne zwyczaje

admin — Thu, 24 Sep 2009 19:52:11 +0000

W obronie dawnych zwyczajów pamięć przywodziła jedynie obrazy dobrobytu i szczęścia, a nie głodu i klęski. Mała Fvoka wiedział o tamtych dniach tyle, ile opowiedział mu sędziwy brat matki. O zwycięstwach i sukcesach. Nie tęsknił do łuku i strzał, a faktorię odwiedzał tylko, by zaopatrzyć kule na zimowy sezon łowiecki, a przy okazji przysłuchać rozmowom bladych twarzy z Zagubionego Tropu. Teraz nie tylko po to. Przyszedł z informacją, która miała pracowników agencji, a że był tej informacji wyłącznym posiadaczem, napawało go to dumą. ów — powtórzył Basil Acheson. jak zabrzmiała ta opowieść przełożona z gwary pograniczników na miejską mowę. Czipeweje łowili ryby najchętniej podczas widnych, ciepłych nocy, gdy księżyc rzucał blaski na wodę. Ryby podpływały pod samą powierzchnię, najłatwiej je było wówczas nać ościeniem. Z pokrytej żwirem plaży wyruszyła na łowy flotylla zwinnych kanoe, by rozproszyć się gładkiej tafli jeziora. Każdy łowił z dala od sąsiada, by mu nie płoszyć ryb. Podczas takiej to letniej nocy wypłynął na łódce Mała Foka. Śmignął pierwszy w kierunku wąskiej zatoki, gdzie ryby brały najlepiej. Klęcząc i wiosłując wyprzedził wszystkich i dotarł do miejsca, gdzie tworzył wąską cieśninę, ograniczoną z jednej strony łąką, z drugiej wysokopiennym lasem.

Polowanie

admin — Thu, 24 Sep 2009 19:49:38 +0000

I nie bez racji. Przecież nikt z młodych wojowników nie potrafi już polować przy pomocy łuku. Hucząca i płosząca zwierzynę broń palna przysparzała więcej mięsa niż pierzaste strzały. Mężczyźni tyli, a ich sąuaw stawały się leniwe jak nigdy, odkąd osiedlono się nad jeziorem. Przestały grozić Czipewejom głodowe zimy. Gdy zawiodła zwierzyna i nie dopisały połowy, można było zawsze liczyć na pomoc agencji (jak nazywano placówkę Kompanii) bądź w formie pożyczki, bądź nawet bezpłatnych darów. Kompania dbała przecież o swych dostawców futer. w dużym stopniu opierając swe istnienie. Nie wszyscy jednak akceptowali nowy stan rzeczy. Starszyzna ciągle jeszcze żyła wspomnieniami dawnych czasów, to osada była gospodarczo samowystarczalna, kiedy ino słowa „pożyczka”, a jedynie „zdobycz” lub „dar”. Dziwnie prędko zapomniała o klęskach głodu, żniwie śmierci, zwłaszcza wśród niemowląt. Wiedziała natomiast, że gdy agent Kompanii późną jesienią dostarczał mnóstwo jedzenia, to wczesną wiosną kazał ci dar zwracać przeliczony.