Ponieważ sprawcą zbrodni może być ktoś z mieszkańców osady — znowu odezwał się sierżant — zakazuję wam mówić komukolwiek o prawdziwej przyczynie zgonu, niech wszyscy sądzą, że Ley po prostu zamarzł. Przestrzegaliśmy tego zakazu i przez pewien czas przed pogrzebem i przez długi czas po pogrzebie wszyscy cywilni mieszkańcy Zagubionego Tropu rozmawiali tylko o tym, jak lekki mróz może wykończyć człowieka nie chronionego odpowiednio grubą odzieżą. Spisaliśmy protokół i wysłali go poprzez pocztę w Garrick do centrali w Reginie. Wkrótce nadeszło potwierdzenie odbioru z bardzo niemądrym (moim zdan… Read more »

Może Ley miał przy sobie pieniądze? — usiłowałem zgadnąć. — Umiesz rozumować logicznie, Owen, dlatego zastanów się chwilkę: czy mając pieniądze w kieszeni wędrowałbyś na północ, czy raczej usiłowałbyś przedostać się na wschód, tym bardziej że można by wówczas skorzystać z różnych środków komunikacji. Czy mając pieniądze nie postarałbyś się o kupno nowej odzieży i obuwia? Czy mając odpowiednie środki nie próbowałbyś schronić się w murach dużego miasta. by przeczekać zimę, a później uciec do Stanów? Zmuszony byłem przyznać, że tak właśnie bym postąpił. — Więc kto i po… Read more »

Zbyt wielkie dziś słońce, można oślepnąć. Jeszcze w Reginie słyszałem o „śnieżnej ślepocie” i bolesnych skutkach wpatrywania się w iskrzącą od słońca biel. Kiedy wędrowiec ślepnął na kilka lub kilkanaście godzin, towarzyszył dotkliwy ból oczu. Jeśli wędrował samotnie, koniec mógł być tragiczny. Dlatego właśnie wyposażono policjantów w okulary z ciemnego szkła. Dziś jednak takich okularów nie zabraliśmy. godnie z radą, zamiast na pole, spoglądałem w mroczną lasu. Spoglądałem bliżej, spoglądałem dalej i nagle zrobiło mi się, że obok wykrotu powalonego leśnego olbrzyma uleje… Read more »

I nie mylił się. Nadciągała stopniowo zima. Słupki, w termometrach kurczyły się dzień po dniu i noc po nocy. Śniegi przykrywał pola coraz grubszą warstwą, co dla sierżanta stało się nową okazją do dalszego ćwiczenia nas w marszach z rakietami. Teraz już nie padałem na nos. lecz do wprawy, z jaką poruszał się Ponsonby lub Darnley. daleko mi było. Te ćwiczenia przypadkowo pozwoliły dokonać nam odkrycia, które na długie tygodnie stało się tematem rozmów wszystkich mieszkańców Zagubionego Tropu. Tamtego dnia temperatura obniżyła się do czternastu stopni, chociaż słońce świeciło na bezchmurnym… Read more »

Nauka chodzenia trwała, z przerwami na inne roboty, przez wiele, wiele dni. Poczęliśmy (Dick i ja) dawać sobie wreszcie radę z tym trudnym dla nas sposobem pokonywania przestrzeni. Ponieważ warstwa śniegu nie była gruba i sierżant ugodził się, abyśmy na piesze patrole nie zabierali rakiet. /byt absorbowały naszą uwagę. Dni były pochmurne, termometr wskazywał zaledwie 28 stopni, nie odczuwaliśmy więc żadnych przykrych skutków niskich temperatur. Gdzież ten trzaskający mróz, którymi straszył nas w Reginie Jerry Potts. ucząc sposobów zapobiegających odmrożeniom i zamarznięciu. Pamiętam, jak przestrze… Read more »

Uważaliśmy, a jakże! Po czym przywiązano mi do butów rakiety. Raczej — ja zostałem do nich przywiązany, jak się natychmiast okazało. Zapragnąłem chwacko pomaszerować przez białą płaszczyznę. Wszystko mnie popychało do takiego marszu, lecz. nogi odmówiły posłuszeństwa. Runąłem. A podnieść się, mając rakiety przypięte, to nie lada sztuka! Runąłem po raz drugi. Dopiero Ponsonby pomógł mi wstać. Poczułem wstyd, że jestem aż takim niedołęgą, lecz i Dick po jednym niezdarnym kroku zwalił się w śnieg. — Nie martwcie się, chłopcy — pocieszył nas sierżant. — ja podobnie zaczynałem. No… Read more »

Kolejne dni utwierdziły mnie w przekonaniu, że obcy człowiek nie zawitał w te okolice. Nie otrzymaliśmy na ten temat informacji ani ze strony stałych mieszkańców Zagubionego Tropu, ani od właścicieli dalej leżących farm, ani od interesantów faktorii. Nie wiedział nic na ten temat nasz pocztmistrz, regularnie odwiedzający Garrick, tyle że teraz z nabitym remingtonem pod ręką. Grizzly również nie dawał o sobie znaku życia. Być może wywędrował hen, daleko. Być może znalazł sobie gawrę na zimowy sen. Którejś nocy spadł pierwszy śnieg, co Darnley natychmiast wykorzystał (zaiste nie brakło mu pomysł… Read more »

List gończy ostał dokładnie przepisany w kilku kopiach i rozlepiony w najbardziej widocznych miejscach: na ścianach i płotach zabudowań osady. Bardzo przejąłem się tym listem i przy patrolowaniu okolicy wytrzeszczałem oczy na każdy ślad przypominający odbicie ludzkiej stopy. Lecz po kilkunastu dniach moja czujność osłabła i prawie że zapomniałem o wydarzeniu. Gerard Ponsonby, najbardziej z nas doświadczony, podczas wieczornych rozmów powiedział, że jest mało prawdopodobne, aby Ley skierował się na północ. — Cóż z tego, że to dawny traper? Przecież nie miał broni, a poza tym każda nowa twarz w t… Read more »

W obronie dawnych zwyczajów pamięć przywodziła jedynie obrazy dobrobytu i szczęścia, a nie głodu i klęski. Mała Fvoka wiedział o tamtych dniach tyle, ile opowiedział mu sędziwy brat matki. O zwycięstwach i sukcesach. Nie tęsknił do łuku i strzał, a faktorię odwiedzał tylko, by zaopatrzyć kule na zimowy sezon łowiecki, a przy okazji przysłuchać rozmowom bladych twarzy z Zagubionego Tropu. Teraz nie tylko po to. Przyszedł z informacją, która miała pracowników agencji, a że był tej informacji wyłącznym posiadaczem, napawało go to dumą. ów — powtórzył Basil Acheson. jak zabrzmiała ta opowieść… Read more »

I nie bez racji. Przecież nikt z młodych wojowników nie potrafi już polować przy pomocy łuku. Hucząca i płosząca zwierzynę broń palna przysparzała więcej mięsa niż pierzaste strzały. Mężczyźni tyli, a ich sąuaw stawały się leniwe jak nigdy, odkąd osiedlono się nad jeziorem. Przestały grozić Czipewejom głodowe zimy. Gdy zawiodła zwierzyna i nie dopisały połowy, można było zawsze liczyć na pomoc agencji (jak nazywano placówkę Kompanii) bądź w formie pożyczki, bądź nawet bezpłatnych darów. Kompania dbała przecież o swych dostawców futer. w dużym stopniu opierając swe istnienie. Nie wszy… Read more »